Drie dingen waar ik me aan erger bij Britten

0 comments

Een tijdje geleden deelde ik deze blog, met drie dingen die ik hilarisch vind aan de Britten. Vandaag deel ik graag de keerzijde van al die cultuurverschillen: de ergenissen.

De beleefdheid

Aangezien ik de Amsterdamse directheid gewend ben, is dit mijn grootste ergernis: de beleefdheid. De enorm beleefde benadering van de medemens is heel prettig voor de dagelijkse omgang in een grote stad; zoals in de metro of in het verkeer. In andere situaties is het echter behoorlijk irritant, en levert het wel eens problemen op.

Irritaties worden namelijk niet uitgesproken. Je zult nog sneller een Brit met een jas aan zien op vrijdagavond (seriously people, hebben jullie het nooit koud?), dan dat je iemand zijn of haar mening hoort geven. Dit werkt roddel, achterklap en gekonkel in de hand.

Daarnaast hebben boodschappen vaak een verborgen betekenis. Als een Britse collega “mij graag een suggestie wil doen”, weet ik dat hij eigenlijk bedoelt dat mijn werk ruk is, en of ik even alles naar zijn smaak kan aanpassen (please). Een passende reactie van mijn kant zou dan zijn: “Thank you so much for this nice suggestion, I’ll think about it. Thanks again!” en het dan, al naar gelang de hiërarchie, alsnog te negeren. Heel vermoeiend. En absoluut niet effectief.

Wij Nederlanders kunnen nog wel eens als een botte bijl te werk gaan, maar het schept tenminste wel duidelijkheid.

Imperialisme

De Brexit legde het al een beetje bloot: een hoop Britten zijn nog steeds van mening dat ze The Great Nation zijn. Met allerlei imperialistische en wereldvreemde ideeën tot gevolg.

De keren dat mensen geschokt reageerden toen ik niet bleek te weten wat een bepaald gerecht / een kinderserie / een koning van 100 jaar geleden / een literaire klassieker is niet op twee handen te tellen.

En let wel: dit zijn geen domme lui, maar mensen die heus wel eens op vakantie of reis zijn geweest en ook gestudeerd hebben. Maar dat een ander land er ook andere gewoontes op na houdt en dat er buiten hun eiland ook een hoop gebeurt, daar snapt een Brit niks van.

 

Het zuipen

Hoewel de Engelse pubcultuur heel gezellig is, en het ook tot hilarische situaties leidt, vind ik het drinkgedrag ook regelmatig storend.

Elk onschuldig borreltje na het werk, elke verjaardag en eigenlijk elke voet over de drempel bij de pub moet uitmonden in een “hossana-rollend-naar-huis”-toestand. Ik spuug er zelf ook niet in, maar moet het altijd zo eindigen?

Vooral op hockey loop ik hier tegenaan. Op iedere hockey social is het de sport om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk te drinken. Compleet met adt-wedstrijden, aanmoedigende liederen en andere gênante taferelen. Had ik helemaal super gevonden toen ik 19 was en nog Malibu-cola dronk in de Kleine Cooldown, maar maar tegenwoordig heb ik andere ideeën over wat gezellig is.

Uiteraard moet je mijn ergernissen met een korreltje zout nemen. Ik vind het heerlijk om in Londen te wonen en zou (voorlopig) niet terug willen! Maar soms….

 

Previous Post

You Might Also Like

0 comments

Leave a Reply